Ο Κερατάς και η...νταντά

«Στη ρίζα της φάρσας ανιχνεύουμε πολύ συχνά μια διεκδίκηση, για χάρη της οποίας στήνεται ένα σχέδιο εξαπάτησης του αντιπάλου : στις διαφυλικές, στις ταξικές, στις κοινωνικές γενικότερα σχέσεις. Την παγίδα την προορίζει ο αδύναμος για τον ισχυρό, ο πονηρός για τον κουτό, η γυναίκα για τον άνδρα ή αντίστροφα, ο υπηρέτης για τον κύριό του, με δυο λόγια, εκείνος που πιστεύει πως απειλείται η ελευθερία του ή το συμφέρον του από τον άλλον»

(Χαρά Μπακονικόλα, Στα Όρια της φάρσας, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα)

Η θεατρική ομάδα με την πρωτότυπη ονομασία «Ζάω Ζω» («Ζάο» στα κινέζικα σημαίνει «ο άνθρωπος που χορεύει κάτω από τη βροχή») ανεβάζει σε ενιαία παράσταση δύο μονόπρακτες «οιονεί» φάρσες : «Νουνούς» του Ανρί Ντυβερνουά και «Μπερνικέλ» του Μωρίς Μαίτερλινκ σε μετάφραση Χαράς Μπακονικόλα και σε σκηνοθεσία Εύας Κουκούτση.
Το σχήμα δημιουργήθηκε στα τέλη του 2003 και έχει παρουσιάσει μέχρι σήμερα μια performance σε δυο συνέχειες-εκδοχές με τον τίτλο «Συμβαίνουν μόνο στη φαντασία μας». Ένα κολλάζ από κείμενα επιστημονικής φαντασίας, τραγούδια και διαφημίσεις που αναφέρονται σε μια μελλοντική κοινωνία.
Η φετινή παράσταση κινείται σε εντελώς διαφορετικό ύφος. Η «Νουνούς», μονόπρακτη κωμωδία του Ανρί Ντυβερνουά (Παρίσι 1875 – 1937), αιωρείται ανάμεσα στο πιθανό και το απίθανο. Η Μπισέτ, ωφελιμίστρια μαιτρέσα που προέρχεται από μια εκφυλισμένη μικροαστική τάξη, διαγράφεται οριστικά από τη ζωή του Βενιαμίν με την αιφνίδια άφιξη της τροφού της βρεφικής του ηλικίας. Η νταντά αναλαμβάνει στο εξής το νοικοκυριό, τη διατροφή και τη διόγκωση της εγωπάθειας του «Μπιμπίκου» μέσα από την αφήγηση των βρεφικών του άθλων! Ένα έξοχο σκίτσο ηθών με πολλά φαρσικά στοιχεία, τυπικό δείγμα των ανάλαφρων θεαμάτων του Παρισιού της εποχής εκείνης.
Σε ανάλογο ύφος κινείται και ο «Μπερνικέλ» του Βέλγου Νομπελίστα Μωρίς Μαίτερλινκ (1862 – 1949) του οποίου το όνομα συνδέθηκε με το κίνημα του συμβολισμού. Η δραματουργία του ακολούθησε μια σχεδόν ενιαία αισθητική και πνευματική φυσιογνωμία. Τα πρόσωπα του, συνήθως ντυμένα μ’ ένα απόκοσμο φως, κινητοποιούμενα από εξώκοσμες, μοιραίες δυνάμεις μέσα σε τοπία υποβλητικά και μυστηριώδη, μας κάνουν κοινωνούς της αόρατης πραγματικότητας και της μύχιας αλήθειας του σύμπαντος. Δύο μόνο φορές ο συγγραφέας απομακρύνθηκε από τα μεταφυσικά δράματα, στη δίπρακτη φάρσα «Το θαύμα του Αγίου Αντωνίου» (1903) και στη μονόπρακτη κωμωδία «Μπερνικέλ» (1926).
Το κείμενο διαθέτει τη σπιρτάδα του βωντεβίλ, με το οποίο και θεματικά συγγενεύει. Το θέμα του έργου περιστρέφεται γύρω από την απιστία μέσα από μια επιχειρηματολογία υπέρ της μοιχείας, την οποία αναπτύσσει με ποικίλες σοφιστίες η μοιχαλίδα, προκειμένου να ενοχοποιήσει το σύζυγό της για το δικό της παράπτωμα. Ο «Μπερνικέλ», όνομα ειρωνικά συμβολικό, αφού «berné» στα γαλλικά σημαίνει εξαπατημένος, φαίνεται σαν ένα καυστικό σχόλιο πάνω στη θεματική των πιπεράτων κωμωδιών όπου τα πάντα οδηγούνται σε αίσιο και ειρηνικό τέλος. Το «ευτυχές» φινάλε δεν είναι στην προκειμένη περίπτωση παρά μια εύθυμη αλλά κατά βάθος σαρκαστική νομιμοποίηση της ανηθικότητας.
Εξαιρετική η ρέουσα μετάφραση της Χαράς Μπακονικόλα που αναδεικνύει τον κωμικό οίστρο του φαρσικού λόγου.
Η σκηνοθεσία της Εύας Κουκούτση ακολουθεί εξπρεσιονιστική φόρμα και μέσα από την υπερβολή τονίζει τα φαρσικά στοιχεία. Γρήγοροι ρυθμοί, συνεχείς ανατροπές, χορογραφημένες κινήσεις οιονεί tango και «εκλεπτυσμένη» βία που ξεγυμνώνει την αστική υποκρισία.
Στόχος της σκηνοθετικής ανάγνωσης είναι να κάνει νύξεις για τη σύγχρονη παράνοια και την αλλοτριωμένη συνείδηση. Στο πρώτο μονόπρακτο ξεδιπλώνεται η ιστορία του εγωπαθούς Βενιαμίν που από υποχείριο της κοσμικής ερωμένης του καταντά υποχείριο της νταντάς του ενώ στο δεύτερο ο κερατωμένος σύζυγος εξαπατάται από τις σοφιστίες της γυναίκας του. Πρόκειται για διαλυμένες προσωπικότητες που ακολουθούν τα εκάστοτε πρότυπα συμπεριφοράς της εποχής. Τα δύο έργα αποδεικνύονται επίκαιρα και φαίνεται ν’ αφορούν το σημερινό θεατή γιατί η συνειδητότητα και ο τρόπος σκέψης δεν έχουν διόλου αλλάξει και παρόμοιες αντιλήψεις παραμένουν προσκολλημένες σε παρωχημένα πρότυπα συμπεριφοράς.
Το λιτό σκηνικό του Σταύρου Παναγιωτάκη ενισχύεται με τη συμβολική χρήση του βίντεο, των φωτισμών, του γκράφιτι καθώς και των αντικειμένων όπως τα κόκκαλα και η περιστρεφόμενη πολυθρόνα επάνω στο βάθρο (ειδική κατασκευή του Βύρωνα Παπαδόπουλου). Αυθεντικά και εξόχως θεατρικά τα κοστούμια που σχεδίασε ο Δημήτρης Ντάσιος.
Στο πρώτο μέρος, η μουσική του Dolphine Ears μοιάζει ν’ αποτυπώνει το ψυχικό υπόβαθρο των ηρώων ενώ στο δεύτερο οι υποβλητικοί ήχοι (ήχος της καρδιάς, καταιγίδα κτλ) ακούγονται σαν ένα λεπτά ειρωνικό σχόλιο στη δράση.
Με μπρίο και εκφραστική ευχέρεια υποδύεται η Ανθή Τσαγκαλίδου τη Νουνούς. Η Εύα Κουκούτση στους ρόλους της Μπισέτ και της Τισιά προβάλλει επιδέξια τον κυνισμό και την ικανότητα του θηλυκού μυαλού να λειτουργεί παράδοξα προκειμένου να επιτύχει το σκοπό του. Ο Νίκος Παντελίδης ερμηνεύει το Βενιαμίν και το Μπερνικέλ αφήνοντας να διακριθεί μέσα από τον αυτοσαρκασμό το δραματικό υπόβαθρο των καταστάσεων.
Στις 4 Μαΐου, μετά την παράσταση, θα ακολουθήσει μια σύντομη παρουσίαση της πνευματικής φυσιογνωμίας του Μωρίς Μαίτερλινκ με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τον θάνατό του. Η εισήγηση θα γίνει από την καθηγήτρια θεατρολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Χαρά Μποκονικόλα.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Δύο οιονεί φάρσες»
«Νουνούς» του Ανρί Ντιβερνουά και «Μπερνικέλ» του Μωρίς Μαίτερλινκ
Από τη θεατρική ομάδα «Ζάω – Ζω»
Μετάφραση : Χαρά Μπακονικόλα
Σκηνοθεσία : Εύα Κουκούτση
Εικαστική επιμέλεια-βίντεο-φωτισμοί : Σταύρος Παναγιωτάκης
Κοστούμια : Δημήτρης Ντάσιος
Μουσική : Dolphine Ears
Χορογραφία : Αναστασία Τουσίδου
Τους ρόλους ερμηνεύουν : Ανθή Τσαγκαλίδου, Νίκος Παντελίδης και Εύα Κουκούτση

ΘΕΑΤΡΟ ΑΚΗΣ ΔΑΒΗΣ
Αλκμήνης 12, Κάτω Πετράλωνα, τηλ. 210 34 28 583
Καθημερινά στις 21.30 έως 4/5
22 & 29/4 στις 19.00, 24-25/4 & 1-2/5 στις 12 τα μεσάνυχτα

Έκρηξη παθών

«Μόνο ο βουβός ο πόνος ξεριζώνει κάθε χορδή απ’ την καρδιά. Αφήστε με να πεθάνω μ’ ένα χαμόγελο στο στόμα. Ένα φιλί σ’ αυτά τα παγωμένα χείλη… Ο Έρωτας μόνο στο θάνατο βασιλεύει. Και η τέχνη από μόνη της δεν είναι αρκετή για να μπορέσει μία καρδιά σπασμένη ν’ ανακουφιστεί.»

(απόσπασμα από το έργο)

Άλλη μια ενδιαφέρουσα πειραματική πρόταση κατέθεσε και τη φετινή χρονιά η δραστήρια ομάδα «Αρένα» της οποίας τα βήματα παρακολουθεί ανελλιπώς η στήλη από την πρώτη στιγμή της σύστασής της. Το έργο του Άγγλου John Ford «Σπασμένη Καρδιά» («The Broken Heart») μεταφράζεται και ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση Εύας Σιμάτου και διασκευή-σκηνοθεσία Αλέξανδρου Σωτηρίου σε μια ιδιάζουσα παράσταση με έντονα γκροτέσκο αποχρώσεις.
Στην παραγωγή του σκοτεινού και νοσηρού δραματουργού της Ελισαβετιανής οικογένειας διακρίνονται παθιασμένες τραγωδίες παράνομου έρωτα, αιμομιξίας, σαδισμού, χρήματος, εξουσίας και βίαιου θανάτου. Στα σωζόμενα έργα του περιλαμβάνονται τέσσερα ρομαντικά, μελαγχολικά δράματα, γραμμένα σ’ ένα εντελώς προσωπικό ύφος με ανομοιοκατάληκτους στίχους : «Η Θυσία του Έρωτα» («Love’s sacrifice» 1627), «Η Μελαγχολία του εραστή» («The Lover’s Melancholy» 1628), «Η Ραγισμένη Καρδιά» («The Broken Heart» 1629) και, το πιο διάσημο έργο του, «Κρίμα που είναι πόρνη» («’Tis Pity She’s a Whore»). Το τελευταίο έχει ανεβάσει στο Ανοιχτό Θέατρο ο Γιώργος Μιχαηλίδης τη θεατρική περίοδο 1986-1987.
Στο επίκεντρο του έργου βρίσκονται τα καταπιεσμένα συναισθήματα των ηρώων, που άλλοτε βγαίνουν στην επιφάνεια κι άλλοτε παραμένουν κρυμμένα κατατρώγοντας τον ήρωα μέχρι τον θάνατό του. Ο θάνατος της Πενθέας κάνει αισθητή την επιρροή που άσκησε «Η Ανατομία της Μελαγχολίας» του Ρόμπερτ Μπέρτον στη σκέψη του συγγραφέα.
Το κείμενο είναι πολυπρόσωπο, όμως πολλοί χαρακτήρες δεν προσθέτουν τίποτε σημαντικό στην πλοκή. Η διασκευή του Αλέξανδρου Σωτηρίου διατήρησε μόνο τους βασικούς ήρωες, επιλογή που όχι μόνο δεν αλλοιώνει το έργο αλλά απαλλάσσει τον θεατή από περιττές πληροφορίες. Οι πέντε πράξεις του έργου έχουν μετατραπεί σε ισάριθμα κεφάλαια με τίτλους, που αποτελούνται από σκηνές με ενιαία αρίθμηση. (συνολικά 25 σκηνές). Ο περιορισμός των διαλόγων επιτείνει την αίσθηση της καταπίεσης των συναισθημάτων που χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά των ηρώων. Η προσθήκη του ποιήματος του Eliot «Τετάρτη των τεφρών» λειτουργεί ως σχόλιο στη δράση. Παρά το ότι η διασκευή διαφοροποιείται αρκετά από το πρωτότυπο ως προς τη δομή, διατηρείται η ατμόσφαιρα και το ύφος του συγγραφέα.
Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Σωτηρίου υπογραμμίζει τα έντονα και ακραία συναισθήματα των ηρώων με μια «υπερ-έκφραση» που ενισχύεται από τη ροή σάλιου, ιδρώτα και αίματος. Η εκφορά λόγου, η βιαιότητα των κινήσεων και οι εκφραστικοί μορφασμοί αποδίδουν τις ψυχολογικές μεταπτώσεις. Το στοιχείο του εγκλωβισμού και του αδιεξόδου υποστηρίζεται και από τη διαμόρφωση του σκηνικού χώρου που επιμελείται μαζί με τα κοστούμια η Αλίκη Αρναούτη. Οι φωτισμοί και οι μουσικές επιλογές του Γιώργου Διαμαντόπουλου συμβάλλουν στη δημιουργία μιας σκοτεινής και μυστηριακής ατμόσφαιρας.
Η Χριστίνα Φίλου (Καλάνθα, πριγκίπισσα του βασιλείου) ερμηνεύει με προσήλωση στην ακρίβεια των κινήσεων και της σωματικής έκφρασης μέχρι την κορύφωση και τη μοιραία πράξη τελεολογίας που κλείνει την αυλαία του δράματος. Η Εύα Σιμάτου (Πενθέα) αποτυπώνει με την ερμηνεία της, την ψυχική γκριμάτσα που εγκαθίσταται ύπουλα στο πρόσωπο, στο σώμα και στη συμπεριφορά της ηρωίδας. Ο Αλέξανδρος Σωτηρίου (Βασάνιος, σύζυγος της Πενθέας) αν και «φλυαρεί» με τη σωματική του έκφραση, ακολουθεί εντούτοις σημεία που δηλώνουν το βάθος των ιδιοτήτων του ήρωα που ερμηνεύει. Ο Γιώργος Θύαμης (Οργίλος και Γκιόσα, γριά ρουφιάνα του Βασάνιου) αποδίδει επιδέξια και εκφραστικά τους δύο ρόλους. Ο Ηλίας Ραφαηλίδης (Ετεοκλής, νεαρός στρατηγός, δίδυμος αδελφός της Πενθέας) με το πάθος, τη δυναμική των κινήσεων και την έκφραση των ματιών, κινείται με ευστοχία κατευθύνσεως των σωματικών μέσων, που καθορίζουν την ερμηνεία του ρόλου. Ο κύριος Ραφαηλίδης διασφαλίζει μια σταθερή πορεία πλεύσης του ήρωα που υποδύεται, χωρίς να τον υπογραμμίζει αλλά και χωρίς να του αφαιρεί ή να του σβήνει τα ιδιαίτερα χρωματικά χαρακτηριστικά του.
Την προσεγμένη μετάφραση της Εύας Σιμάτου θα βρει κανείς στο βιβλίο-πρόγραμμα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Φιλότυπον». Πολύ κατατοπιστική και εμπεριστατωμένη η μελέτη της Ξένιας Γεωργοπούλου, λέκτωρ του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Στο πρόγραμμα υπάρχουν αποσπάσματα από τα βιβλία του Marion Lomax και Robert Burton, φωτογραφικό υλικό και σημειώματα της μεταφράστριας και του σκηνοθέτη.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Σπασμένη Καρδιά» του Τζων Φόρντ
Από την ομάδα «Αρένα»
Μετάφραση : Εύα Σιμάτου
Διασκευή – Σκηνοθεσία : Αλέξανδρος Σωτηρίου
Σκηνικά – Κοστούμια : Αλίκη Αρναούτη
Μουσική επιμέλεια : Γιώργος Διαμαντόπουλος
Τους ρόλους ερμηνεύουν : Εύα Σιμάτου, Χριστίνα Φίλου, Ηλίας Ραφαηλίδης, Γιώργος Θύαμης και Αλέξανδρος Σωτηρίου

BOOZE COOPERATIVA
Κολοκοτρώνη 57, τηλ. 210 32 40 944
Δευτέρα – Τρίτη 21.00

Τα πάνω-κάτω...

«Γιατί δεν υπάρχει τίποτε πιο επικίνδυνο από έναν επινοητικό ηλίθιο!»
Scott Adams, Αμερικανός συγγραφέας κόμικ

Το πρώτο θεατρικό έργο του Νίκου Ποριώτη που φέρει τον τίτλο «Δε θα μείνω πολύ!», αντλεί το υλικό του από τον παρασκηνιακό κόσμο των θεατρίνων και με άφθονο σαρκασμό και αυτοσαρκασμό φωτογραφίζει πραγματικές καταστάσεις διακωμωδώντας συμπεριφορές και αντιλήψεις. Καλογραμμένοι διάλογοι με ευφυές χιούμορ και αβανταδόρικες ατάκες κρατούν σε εγρήγορση τον θεατή που περιμένει την ανατροπή για να νοιώσει πως δε βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κοινότυπη ιστορία. Η ανατροπή του φινάλε φέρνει στην κυριολεξία τα πάνω – κάτω και δικαιολογεί απόλυτα το χαρακτηρισμό «μαύρη κωμωδία» που αποδίδει άλλωστε και ο ίδιος ο συγγραφέας στο έργο του.
Η υπόθεση διαδραματίζεται στο σαλόνι ενός διαμερίσματος. Η Δήμητρα Καμαρινού, πρώην επιτυχημένη ηθοποιός και νυν άνεργη, χωρισμένη και αλκοολική, δέχεται την απρόσμενη επίσκεψη ενός άγνωστου συγγραφέα ο οποίος συστήνεται ως Μιχάλης Μελάτος και της ζητά να γράψουν από κοινού και να ανεβάσουν ένα θεατρικό έργο που θα σπάσει ταμία. Δράση απρόβλεπτη με συνεχείς ανατροπές που υποστηρίζεται από δυο πολύ καλές ερμηνείες. Η Βίλη Σωτηροπούλου δίνει έμφαση στις ψυχολογικές εξάρσεις της ηρωίδας αποδίδοντας με εκφραστική ακρίβεια τόσο τους κωμικούς τόνους όσο και την απόγνωση. Ισορροπημένη ερμηνεία. Ο Νίκος Ποριώτης χρησιμοποιεί εύστοχα το στοιχείο της έκπληξης και πλάθει μια χιουμοριστική φιγούρα που δεν προδίδει εξ αρχής τις αληθινές προθέσεις του ήρωα. Ένα επιτυχημένο υποκριτικό δίδυμο σε μια ενδιαφέρουσα παράσταση η οποία λαμβάνει χώρα στον επάνω όροφο του μπαρ aPLAKAfe. Τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια υπογράφει η Ροζαμάλια Κυρίου.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Δε θα μείνω πολύ» του Νίκου Ποριώτη
Σκηνοθεσία : Ροζαμάλια Κυρίου
Τους ρόλους ερμηνεύουν : Βίλη Σωτηροπούλου και Νίκος Ποριώτης

aPLAKAfe
Αδριανού 1, Θησείο, τηλ. 210 32 55 552
Παρασεκεύη-Σάββατο-Κυριακή 21.00

Όταν σβήνουν οι προβολείς...

Στο θέατρο «Βρετάνια», η παράσταση «Μη Γελάτε…είναι σοβαρό!» του Νόελ Κάουαρντ αποτελεί ιδανική επιλογή για μια βραδινή οικογενειακή διασκέδαση. Θέαμα ευχάριστο, ανάλαφρο και κωμικό, με πολυτελή σκηνικά και κοστούμια, φροντισμένα στη λεπτομέρεια, ζωηρούς ρυθμούς και κεφάτες ερμηνείες. Μια αισθητικά προσεγμένη παραγωγή, με συνέπεια και εντιμότητα ως προς τις προθέσεις της.
Το «Present Laughter», θεατρικό έργο του Άγγλου Noel Coward (1899 -1973), παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τον θίασο Αλεξανδράκη-Κρούσκα με τον τίτλο «Όποιος γελάσει τελευταίος» το καλοκαίρι του 1986, σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή και σκηνικά-κοστούμια Διονύση Φωτόπουλου. Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από τους μπελάδες που αντιμετωπίζει ένας δημοφιλής και εμφανίσιμος ηθοποιός από τον περίγυρό του, που τον κατηγορεί για εγωισμό, ματαιοδοξία, ανωριμότητα, αιώνια εφηβεία και ερωτική απληστία. Ο Γκάρυ περιβάλλεται από όμορφες γυναίκες που τον διεκδικούν, από συνεργάτες οι οποίοι ικανοποιούν τις επιθυμίες του, από αφελείς φανατικούς θαυμαστές, από την αφοσιωμένη γραμματέα του, ένα μπάντλερ και την πρώην σύζυγο αλλά νυν ατζέντισσά του! Μπερδέματα και παρεξηγήσεις θα τροφοδοτήσουν ευτράπελα στιγμιότυπα σε μια δράση όμως προβλέψιμη και επιφανειακή.
Το κείμενο, αν και στερείται δραματουργικού βάθους και ουσιαστικού προβληματισμού, διαθέτει αρετές ως προς τη δομή, την ανάπτυξη των χαρακτήρων και την εξελικτική πορεία των καταστάσεων. Γραμμένο με οξυδέρκεια, αφοπλιστική αλήθεια και απαράμιλλο χιούμορ, προκαλεί αβίαστα το μειδίαμα των θεατών. Μια φάρσα, βουλεβαρτικού τύπου, του μεσοπολέμου που στηρίζεται στο ανακάτεμα των καταστάσεων και στο ευφυολόγημα της ατάκας. Εύστοχα ο κριτικός θεάτρου Γρηγόρης Ιωαννίδης σημειώνει πως πρόκειται για καθαρό θέατρο διασκέδασης, που φλερτάρει από τη μια με τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του Μεσοπολέμου και από την άλλη με τον σαμπανιζέ αφρό της ακόμα παλιότερης φάρσας της μπελ επόκ.
Η σκηνοθεσία του Γρηγόρη Βαλτινού μεταφέρει στους θεατές την ατμόσφαιρα της ιδιαίτερης γοητείας του συγγραφέα, ατμόσφαιρα κωμικών παρεξηγήσεων και λεπτεπίλεπτου χιούμορ. Στο ρόλο του Γκάρυ Έσσεντιν ο κύριος Βαλτινός κινείται στα γνώριμα χνάρια της υποκριτικής του υφολογίας. Μαζί με τη Πέγκυ Σταθακοπούλου που υποδύεται τη Λιζ Έσσεντιν, συνθέτουν ένα αρμονικό υποκριτικό ζεύγος το οποίο χαρίζει απλόχερα το γέλιο ιδιαίτερα σε κάποιες κορυφώσεις των κωμικών καταστάσεων.
Ως Μόνικα Ρηντ, η Αντιγόνη Γλυκοφρύδη προσθέτει στο ρόλο της έντονες αποχρώσεις αισθητικής και εκφραστικότητας. Ο Φώτης Σπύρου στο ρόλο του Ντόναλτ Μωλ πλάθει μια έξοχη κωμική περσόνα ομοφυλόφιλου αποφεύγοντας σε μεγάλο βαθμό την υπερβολή της καρικατούρας.
Η Τζένη Θεωνά (Δάφνη Στίλλιγκτον), ο Κώστας Φλωκατούλας (Φρεντ), ο Βύρωνας Κολάσης (Ρόμπερτ Λυπιάτ), ο Χρήστος Ευθυμίου (Μόρρις Ντίξον), η Κατερίνα Μάντζιου (Τζοάννα Λυπιάτ) και η Ιωάννα Χιώτη (Ντόροθυ Σώλμπερν) ανταποκρίνονται με άνεση στις απαιτήσεις των ρόλων τους.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Μη γελάτε…είναι σοβαρό» του Νόελ Κάουαρντ
Απόδοση – Σκηνοθεσία : Γρηγόρης Βαλτινός
Σκηνικά – Κοστούμια : Γιάννης Μετζικώφ
Φωτισμοί : Παναγιώτης Μανούσης
Μουσική επιμέλεια : Όλγα Λασκαράτου
Τους ρόλους ερμηνεύουν : Τζένη Θεωνά, Κώστας Φλωκατούλας, Αντιγόνη Γλυκοφρύδη, Γρηγόρης Βαλτινός, Πέγκυ Σταθακοπούλου, Φώτης Σπύρος, Βύρωνας Κολάσης, Χρήστος Ευθυμίου, Κατερίνα Μάντζιου και Ιωάννα Χιώτη

ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΕΤΑΝΙΑ
Πανεπιστημίου 7, τηλ. 210 32 21 579
Σάββατο – Κυριακή 18.15, Τετάρτη 19.30, Πέμπτη – Παρασκευή – Σάββατο – Κυριακή 21.15

Ιππότες της υγείας

Τα πονηρά, τα χρώματα
Τα βλαβερά αρώματα
Τροφές που ξεγελάνε
Και την υγεία μου χαλάνε.
Με το μυαλό διακρίνω
Κι ευθύς τ’ απομακρύνω.

Με τ’ αυγό μου και το φρούτο
Νιώθω της τροφής τον πλούτο!
Όσπρια, λάδι, λαχανικά,
Με δίχως συντηρητικά.
Ξηρούς καρπούς, μα και χλωρούς
Τα τρώω δίχως δισταγμούς.

(Από το τραγούδι της παράστασης «Το Σπανάκι τραγουδά για τις ωφέλιμες τροφές»)

Στον φιλόξενο πολυχώρο των εκδόσεων «Άγκυρα», τα σαββατιάτικα πρωινά, οι μικροί θεατρόφιλοι έχουν την ευκαιρία ν’ απολαύσουν μια καλοστημένη παράσταση που θα τους διασκεδάσει αλλά παράλληλα θα τους αποκαλύψει συμβουλές για μια σωστή και ισορροπημένη διατροφή. Με πολύχρονη πορεία και εμπειρία στο παιδικό θέατρο, το Ινστιτούτο Παιδαγωγικού Θεάτρου «Θεατρομάθεια», υπό τη διεύθυνση του συγγραφέα Τάκη Χρυσούλη και της ηθοποιού Αλίκης Κατσαβού, προσφέρει υψηλής αισθητικής θεάματα που εξάπτουν τη φαντασία των παιδιών, κεντρίζουν το ενδιαφέρον τους, αναπτύσσουν τη δημιουργικότητά και το κριτικό τους πνεύμα συμβάλλοντας στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους. Ιδιαίτερα μέσα από το «συμμετοχικό θέατρο», οι μαθητές αναπτύσσουν τις γλωσσικές τους ικανότητες και αυξάνεται η κοινωνικότητά, η συνεργασιμότητα και η αυτοπεποίθηση της σχολικής ομάδας.
Η φετινή παράσταση έχει τίτλο «5 Σωματοφύλακες κλεισμένοι στο ψυγείο» και είναι βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Άννας Βερούλη και του Νίκου Μιχαλόπουλου. Η θεατρική διασκευή του Τάκη Χρυσούλη εμπλουτίζει και διευρύνει τον αφηγηματικό ιστό της ιστορίας του βιβλίου. Εύστοχα ο κύριος Χρυσούλης πλάθει ολοκληρωμένους θεατρικούς χαρακτήρες και μέσα από ζωηρούς διαλόγους διαμορφώνει πλοκή.
Πρωταγωνιστής της ιστορίας είναι ο Μάνος, ένα παχουλό παιδί, χαϊδεμένο από το οικογενειακό περιβάλλον, που κάνει ανεξέλεγκτα περιδρομές στο ψυγείο! Ένα βράδυ καθώς σηκώνεται διψασμένος να πιει νερό, εμφανίζονται σαν σε όνειρο μπροστά του η Γίτσα-γίτσα και η Πίτσα η Λαιμαργίτσα. Μια απίθανη και ξεκαρδιστική διαμάχη ξεσπά μεταξύ τους ενώ στο παιχνίδι εισβάλλουν πολλά από τα τρόφιμα του ψυγείου με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν δυο αντίπαλα στρατόπεδα. Ο μικρός αναλαμβάνει το ρόλο του διαιτητή και μέσα από ένα μαγικό και περιπετειώδη τρόπο γνωρίζει τα βασικά είδη ωφέλιμων τροφών και τις ιδιότητές τους και στο τέλος πείθεται ν’ αλλάξει τις διατροφικές του συνήθειες.
Η γραφή του Τάκη Χρυσούλη αποφεύγει έντεχνα το στείρο διδακτισμό και τον κίνδυνο μιας στατικότητας που θα έκανε το θέαμα πληκτικό και ανιαρό. Με ευκρίνεια και σκηνική διαύγεια διαγράφεται το γνωστό δίπολο «καλό – κακό» ή «σωστό – λάθος» που φέρνει τον ήρωα αντιμέτωπο με διλήμματα και τον παρακινεί να λάβει αποφάσεις. Η πρωτότυπη προσωποποίηση των ηρώων-τροφών και η δημιουργία σκηνών με αντιπαράθεση επιχειρημάτων και σταδιακή κορύφωση οδήγησε σ’ ένα εύρυθμο κείμενο με υποδειγματική δομή. Μέσα από τη σατιρική σύγκρουση των προσώπων, τα παιδιά αντιλαμβάνονται πλήρως το μήνυμα του λόγου που θέλει να επισημάνει το λάθος της υπερβολής και την αξία του μέτρου. Σε αυτό συμβάλλουν και οι παιγνιώδεις αλλά και έμμετροι στίχοι των τραγουδιών που ακούγονται ηχογραφημένα. Την ενορχήστρωση έχει επιμεληθεί ο Γιώργος Κωνσταντινίδης και τραγουδούν η Χαρά Μπιρμπίλη, η Άννα Παπαδημητρίου και η Αναστασία Παπαδημητρίου.
Το πολύχρωμο σκηνικό παρουσιάζει το εσωτερικό ενός ψυγείου όπου είναι ζωγραφισμένα πολλών ειδών τρόφιμα. Αστεία καρτουνίστικα σκίτσα με ανθρωπόμορφα χαρακτηριστικά. Μικρό, καλαίσθητο και πρακτικό σκηνικό που εύκολα μπορεί να μεταφερθεί για παραστάσεις σε σχολεία, βιβλιοθήκες και δήμους.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι πράγματι απολαυστικές. Η Μάρω Χασιώτη υποδύεται το μικρό Μάνο και πλάθει μια έξοχη κωμική φιγούρα αποφεύγοντας τις υπερβολές. Πείθει απόλυτα ακόμα και τον πιο δύσπιστο θεατή. Η Δήμητρα Γιαννακοπούλου, σε τρεις διαφορετικούς ρόλους (Τούλα η έξυπνη γατούλα, Καρότο και Σπύρος ο Σπανάκης) ανταποκρίνεται πλήρως στις ανάγκες της μεταμόρφωσης και δεν «κουβαλάει» στοιχεία του ενός προσώπου στο άλλο. Την ίδια γραμμή ακολουθούν και η Νατάσα Κρητικού (Υγεία, Λουκάνικο και Σπάρος ο Σπαρταριστός) με τη Ελένη Βαρελτζή (Λαιμαργία, Σωσώ η Σοκολάτα και Ανέζα η Μαγιονέζα) μέσα από εκφραστικούς μορφασμούς και εναλλαγές.
Τα κοστούμια της Αμαλίας Στελλούδη, οι χορογραφίες του Μάριου Συμεωνίδη και η μουσική της Αναστασίας Παπαδημητρίου συμβάλλουν στη δημιουργία ενός άρτιου θεάματος που καθοδηγεί σκηνοθετικά η Μελίνα Παπανέστορος. Μια προσεγμένη παραγωγή.
Για να παρακολουθήσετε την παράσταση το αντίτιμο της εισόδου είναι η αγορά του ομώνυμου βιβλίου που θα προμηθευτείτε στην είσοδο του βιβλιοπωλείου ενώ στο ίδιο μέρος διατίθεται και το αντίστοιχο CD με όλα τα τραγούδια.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«5 Σωματοφύλακες κλεισμένοι στο ψυγείο» του Τάκη Χρυσούλη
Βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Άννας Βερούλη και του Νίκου Μιχαλόπουλου
Από το Ινστιτούτο Παιδαγωγικού θεάτρου «Θεατρομάθεια» και τις εκδόσεις «Άγκυρα»
Σκηνοθεσία : Μελίνα Παπανέστορος
Κοστούμια : Αμαλία Στελλούδη
Χορογραφίες : Μάριος Συμεωνίδης
Μουσική : Αναστασία Παπαδημητρίου
Τους ρόλους ερμηνεύουν : Δήμητρα Γιαννακοπούλου, Νατάσα Κρητικού, Μάρω Χασιώτη και Ελένη Βαρελτζή

ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΑΓΚΥΡΑ
Σόλωνος 124, τηλ. 210 38 37 667
Κάθε Σάββατο στις 12.30

Γυναικείοι μονόλογοι

Η νέα παράσταση της ομάδας «Θεώρηση» που παρουσιάζεται στον εναλλακτικό πολυχώρο «Cabaret Voltaire» φέρει τον τίτλο «Περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος είναι εδώ». Πρόκειται για μια σκηνική σύνθεση πέντε μονολόγων που έχουν επιλεγεί από το θεατρικό έργο του Γιώργου Μανιώτη «Γκρο πλαν». Στο ογκώδες αυτό έργο περιλαμβάνονται 64 μονόλογοι πολλοί από τους οποίους έχουν ήδη παρουσιαστεί στην ελληνική σκηνή. Συγκεκριμένα το 1998, ο Σταμάτης Κραουνάκης στήνει μια παράσταση σε συνεργασία με το «Δημοτικό Θέατρο Καβάλας» ενώ το 2006 ο ίδιος ο συγγραφέας σκηνοθετεί το «Γκρο πλαν» στο θέατρο «Φούρνος» σε σκηνογραφία Αλέκου Φασιανού.
Στο θεατρικό σύμπαν του Γιώργου Μανιώτη οι καταπιεστικοί οικογενειακοί μηχανισμοί, μορφοποιούμενοι στο πρόσωπο της Ελληνίδας μητέρας – συζύγου, δημιουργούν ευνουχισμένους πολίτες. Ο συγγραφέας, ωστόσο, δημιουργεί αρχικά οικεία, σχεδόν ευτράπελα πρόσωπα, παρασύροντας τον θεατή του σε άδολες ταυτίσεις έως ότου αποδειχθεί το αδιέξοδο της ύπαρξής τους, καταγγέλλοντας τη συλλογική προδοσία που υφίσταται ο σύγχρονος μεταπολεμικός άνθρωπος.
Πρόκειται για ένα υπαρξιακό θέατρο, αφού φέρει επί σκηνής κυρίως μέσα από τα μονολογούντα πρόσωπα, μια βαθιά κρίση αξιών, παραδεδεγμένων ιδεολογιών, κοινωνικών κανόνων και συμπεριφορών που εκφράζεται ως προσωπική αρχικά υπόθεση, δημιουργώντας ερωτήματα σχετικά με τη σχέση του ανθρώπου με τον ίδιο του τον εαυτό αλλά και κατ’ επέκταση με τον κοινωνικό του περίγυρο. Πίσω από μια φαινομενικά απλή και προσιτή γραφή υποκρύπτεται μια αδιαμφισβήτητη δυναμική που συνδυάζει την κοινωνική κριτική με τον αδυσώπητο σαρκασμό αλλά και τον καυστικό και συνεπώς ανηλεή σπαραγμό.
Η Μαίη Σεβαστοπούλου επέλεξε και συνδύασε κομμάτια με παρεμφερή θεματική για τη δημιουργία ενός σπονδυλωτού θεάματος που κυλάει αβίαστα και σε γοργούς ρυθμούς. Πέντε γυναίκες στα όρια νευρικής κρίσης εκφράζουν θυμούς, παράπονα και ζήλιες στους γιους, στους συζύγους, στις ερωμένες αλλά και στις φιλενάδες τους με τις οποίες φλυαρούν ακατάπαυτα στο τηλέφωνο.
Η σκηνοθετική ανάγνωση της κυρίας Σεβαστοπούλου ανέδειξε αποκλειστικά τους κωμικούς τόνους μιας κυνικής γραφής προβάλλοντας σθεναρά το χιούμορ, την εύθυμη διάσταση και τα ευτράπελα των καταστάσεων. Αυτή τη γραμμή ακολούθησαν και τα κοστούμια της Νίκης Πέρδικα με την υπερβολή και τα έντονα χρώματα που ενισχύουν το κωμικό στοιχείο τρέποντας τα πρόσωπα σε καρικατούρες.
Οι ηθοποιοί κινούνται ανάμεσα στους θεατές που κάθονται στα τραπέζια του μπαρ πίνοντας το ποτό τους. Σκηνή και πλατεία αποτελούν ενιαίο χώρο στον οποίο αναπτύσσεται ένα χαριτωμένο διαδραστικό παιχνίδι. Οι μονόλογοι συνδέονται μεταξύ τους και ο αποσπασματικός χαρακτήρας μετριάζεται. Από το ένα κείμενο στο άλλο μεσολαβούν διασκεδαστικά μουσικοχορευτικά στιγμιότυπα που εξασφαλίζουν άφθονο γέλιο. Στον κάθε μονόλογο παρεμβαίνουν στιγμιαία οι υπόλοιποι ηθοποιοί δημιουργώντας τη ψευδαίσθηση διαλόγου. Γνώριμη μέθοδος που ζωηρεύει τη δράση ώστε ν’ αποφευχθεί η πλήξη και η μονοτονία. Εύστοχη και η «συνταγή» που ακολουθείται στο φινάλε της παράστασης.
Η πληθωρική Χριστίνα Παπαβασιλείου στο μονόλογο «Η Ξανθιά», με στοιχεία κλοουνερί και μια δόση ταχυλογίας πλάθει μια έξοχη κωμική φιγούρα υστερικής ζηλιάρας που «χαζεύει» κανείς την παρουσία της με κίνδυνο όμως να χάσει σε κάποιες στιγμές τη ροή του κειμένου. Η Μαρβίνα Πιτυχούτη («Στο Μεταίχμιο») αποδίδει με ελεγχόμενη υπερβολή και εκφραστικές χειρονομίες το παραλήρημα μιας μάνας της οποίας ο γιος επιθυμεί να γίνει συγγραφέας εγκαταλείποντας σπουδές και την προοπτική σταθερής εργασίας.
Η Μαρία Δαβίλλα («Η Χαρτοπετσέτα») υποδύεται με σπιρτάδα και μπρίο μια κουτσομπόλα που φλυαρεί ασταμάτητα. Η Νερίνα Ζάρπα («Το παιδί μου γίνεται τέρας») διαχειρίζεται υποδειγματικά το στοιχείο της έκπληξης και αποκαλύπτει σταδιακά την αφέλεια και την άγνοια της μάνας. Η κυρία Ζάρπα ελέγχοντας τα εκφραστικά της μέσα εντοπίζει την ισορροπητική «γραμμή» που απαιτεί ο ρόλος. Πολύ καλή ερμηνεία!
Απολαυστική η Ζωή Κατσάτου («Το Σπίτι») στον τελευταίο μονόλογο. Η κυρία Κατσάτου αποτυπώνει ευκρινώς τη μεταστροφή των συναισθημάτων της ηρωίδας με λεπτούς εκφραστικούς μορφασμούς και έμφαση στη λεπτομέρεια.
Στον ίδιο χώρο, κάθε Δευτέρα και Τρίτη παρουσιάζεται το νέο έργο της Μαίης Σεβαστοπούλου «Στου Βούξινου, στου Κίκιζα και στο Μεταξουργείο», ένα χρονικό με μορφή επιθεώρησης, όπως σημειώνει η ίδια η συγγραφέας. Η παράσταση αναφέρεται στην ιστορία του παλιού Μεταξουργείου, που από την Ελληνική Επανάσταση έως το 1960 υπήρξε η καρδιά της Αθήνας, και φθάνει μέχρι το σημερινό Μεταξουργείο, το οποίο αποτελεί μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Ο κύριος Νεγρεπόντε (Γιώργος Γιανναράκος) καλείται να δώσει μια διάλεξη για την παλιά αυτή περιοχή και ξαφνικά στον ίδιο χώρο ενσκήπτουν νεαρές ηθοποιοί καθώς και μια κυρία με αλτσχάϊμερ (Μαίη Σεβαστοπούλου) διεκδικώντας η καθεμιά αυτό που της ανήκει….
Και από τις δυο παραστάσεις απουσιάζει αισθητά ένα, έστω και ολιγοσέλιδο, πρόγραμμα με πληροφοριακό υλικό για τα κείμενα, τους συγγραφείς και την εποχή τους, φωτογραφίες και βιογραφικά συντελεστών.

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Περπατώ εις το δάσος όταν ο λύκος είναι εδώ» του Γιώργου Μανιώτη
Από την ομάδα «Θεώρηση»
Σκηνοθεσία – Μουσική επιμέλεια : Μαίη Σεβαστοπούλου
Σκηνικά – Κοστούμια : Νίκη Πέρδικα
Τους μονολόγους ερμηνεύουν οι ηθοποιοί : Μαρία Δαβίλλα, Νερίνα Ζάρπα, Ζωή Κατσάτου, Χριστίνα Παπαβασιλείου και Μαρβίνα Πιτυχούτη

CABARET VOLTAIRE
Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο, τηλ. 210 52 27 046
Τετάρτη – Πέμπτη 20.30

Όχι, δεν είμαι λυπημένος

Ο Sad
Ένας αριθμός στις στατιστικές
Ένα κομμάτι του ντεκόρ της καθημερινότητάς μας
Ένας βαθιά σκεπτόμενος άνθρωπος
Φιμωμένος
Με δεμένα χέρια
Εγκλωβισμένος μέσα στις αντιλήψεις των Άλλων
Ένας γνωστός – άγνωστος που εξομολογείται
Προσπαθώντας να βρει κουράγιο να συνεχίσει
Ένας Sad που προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν είναι λυπημένος

(Από το σκηνοθετικό σημείωμα του προγράμματος)

Στον πολυχώρο «Ράγες» παρουσιάζεται το έργο του Αυστριακού συγγραφέα Robert Schneider «Σκουπίδι» («Dreck») σε σκηνοθεσία Αλκυώνης Βαλσάρη και το Βαγγέλη Βαφείδη στο ρόλο του Ιρακινού μετανάστη. Ο μονόλογος γράφτηκε το 1991 ενώ στην ελληνική σκηνή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε μετάφραση Κοραλίας Σωτηριάδου, σκηνοθεσία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου και με πρωταγωνιστή τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη τη θεατρική περίοδο 1997-1998.
Το κείμενο εξιστορεί τη ζωή και την πορεία ενός μετανάστη από το Ιράκ μετά το πρώτο χτύπημα στη Βασόρα από τα Αμερικάνικα στρατεύματα και τη μετανάστευση του στην Ευρώπη του πολιτισμού.
Το «Σκουπίδι» είναι ένα έργο πολυεπίπεδο. Ο μετανάστης παίζει με μεταφορές ταυτότητας και ντύνεται πότε τον εαυτό και πότε τον άλλον (εμάς). Στέκεται μπροστά μας ως ανθρώπινο πλάσμα και την ίδια ώρα μιλά με το στόμα των ιδεοληψιών μας για να τις ακυρώσει. Καθρεφτίζει στους φόβους μας τους φόβους του, τα άγχη μας στα δικά του, ενώ τα θέλω του σπρώχνονται να χωρέσουν σε χώρους που είναι στο βάθος αδιάφοροι για τα δικά μας θέλω, όπως τα νυκτερινά πάρκα.
Το «Σκουπίδι», έτσι, υπενθυμίζει ότι «στις διάφορες προσεγγίσεις που σημάδεψαν την παραγωγή ταυτοτήτων τους τελευταίους αιώνες, ο «άλλος» αντιμετωπιζόταν πάντοτε μέσα από ένα διπλό προσωπείο. Τις περισσότερες φορές ως «Απειλή» αλλά σπανιότερα ακόμη κι ως «Σωτήρας», ο «Άλλος» επενδύθηκε με τις διάφορες κοινωνικές και μεταφυσικές έννοιες που συνέβαλλαν στις αναγνώσεις του «διαφορετικού» και μέσα από αυτές στις αναγνώσεις του «εαυτού». (Από το σύγγραμμα ο Απειλητικός Άγριος κι ο Προσδοκώμενος Μεσσίας, της Ελένης Καρασαββίδου).
Ο Sad ψάχνει τη δική του σωτηρία μέσα από τα τριαντάφυλλα, («50 υπέροχα τριαντάφυλλα στο δωμάτιο μου κάθε βράδυ») προγκίζοντας τον υλισμό μιας νεόπλουτης κοινωνίας που αλλάζει, καθώς, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήρθαν στην Ελλάδα εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες, συμβάλλοντας στην διαμόρφωση μιας «νέας κατάστασης».
Βέβαια, το «νέο» είναι σχετικό, αφού, αν και από την δημιουργία του εθνικού κράτους κι έπειτα έχει επικρατήσει η σύζευξη του με την εθνική κυρίως καταγωγή, το φαινόμενο της μειονότητας «δείχνει να είναι σύμφυτο με το ίδιο το διαχρονικό δεδομένο της συμβίωσης του ανθρώπινου γένους, που πάντοτε, και παρά τις διασταλτικές προσαρμογές του, έχει προσδιοριστεί από ποσοτικούς και ποιοτικούς περιορισμούς».
Όπως μας έδειξε ο Φουκώ, σε τέτοιες μεταιχμιακές εποχές, η έννοια του διανοούμενου τρέπεται συχνά σε ένα ευφυές μέσο για να ρυθμίζεται και ν’ αστυνομεύεται ο πολυσημικός λόγος της μυθοπλασίας. Αυτό το φαινόμενο, έτσι, «παράγει ποικίλες εκφορές λόγου για να αυτοθεάται και να κατανοείται. Λόγου καλυμμένου πίσω από λέξεις και πράξεις, λόγου άγαρμπου, ποιητικού, φλύαρου ή συνοπτικού, που περιγράφει με χίλιους τρόπους την πολυτάξιδη πορεία του ανθρώπου προς τον πλησίον του. Και ιδίως προς τον πλησίον του που έρχεται από μακριά για να τον μεταβάλει».
Το «Σκουπίδι» όμως, έχει λόγο άμεσο. Είναι ο ίδιος ο απόκληρος, ο ίδιος ο διαφορετικός που μιλά, είναι η δική του γλώσσα που τρυπά τα αυτιά μας λίγο πριν αποδώσει με το χέρι του το «μέγα τέλος».

Η παράσταση
Η σκηνοθεσία της Αλκυώνης Βαλσάρη κινείται σε δύο επίπεδα, τη σκηνική παρουσία και τις εικόνες βίντεο στις οποίες ο μετανάστης διηγείται τις εμπειρίες του υπό μορφή συνέντευξης. Λιτός σκηνικός χώρος. Κεριά, μια φθαρμένη πολυθρόνα, ένα πανέρι γεμάτο κόκκινα τριαντάφυλλα, ένα κρεμμύδι που ο ήρωας καθαρίζει την ώρα που μιλά. Τα αντικείμενα και ο τρόπος χρήσης τους προκαλούν πολλαπλούς συνειρμούς και σημαινόμενα ενώ σε συνδυασμό με το στοιχείο του διπλού σώματος εν εκφορά μέσα από το βίντεο (που δημιούργησε η Εμμανουέλα Κουρκόφσκι) αλλά και τις θολές εικόνες από τη ζωή της πόλης, φέρνουν αντιμέτωπο τον θεατή με την αλήθεια μιας σκληρής καθημερινότητας που πολλές φορές προσποιείται ότι αγνοεί. Ο ρεαλισμός των σκηνικών αντικειμένων και του κοστουμιού της Καλλιόπης Ζαφειροπούλου συνδυάζεται με το «σουρεαλιστικό τοπίο» της πολυεπίπεδης οθόνης. Στη τελευταία σκηνή, η αυτοκτονία του Sad δεν εκτέθηκε ως παιχνίδι εντυπωσιασμού ή σκηνοθετικού ευρήματος. Ο ήρωας κλείνει τα κεφάλαια της ζωής του. Είναι κραυγή απόγνωσης.
Η ερμηνεία του Βαγγέλη Βαφείδη τοποθετεί τον ήρωα στο επέκεινα των οριζόντων μιας βιογραφίας και ενός θεατρικού προσώπου. Ο κύριος Βαφείδης συγκινεί με τη δυναμική της φωνητικής του κλίμακας (σταδιακή κορύφωση), τη στάση του σώματος (την κινησιολογία επιμελήθηκε η Εσθήρ Μαυροφόρου) και τη μετρημένη σιωπή. Συγκινεί η λιτή και ακαταμάχητη α-πορία του ηθοποιού, η γνήσια αθωότητα ενός σώματος που κουβαλάει ωμότητα λόγου και πράξεων.
O Μπρούνο Σνελ είχε γράψει κάποτε πως η γλώσσα είναι το ελάχιστο ανάμεσα στο άφατο του απόλυτου και στην κραυγή του ζώου. Ανάμεσα στην τρέλα που δεν μπορεί να εκφραστεί και στη σοφία που σιωπά. Ο Βαγγέλης Βαφείδης ισορροπεί έξοχα σε αυτόν του τον ρόλο ανάμεσα σε αυτά τα δυο…

Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
«Σκουπίδι» του Ρόμπερτ Σνάιντερ
Απόδοση – Διασκευή : Βαγγέλης Βαφείδης
Σκηνοθεσία : Αλκυώνη Βαλσάρη
Σκηνικά – Κοστούμια : Καλλιόπη Ζαφειροπούλου
Κινησιολογία : Εσθήρ Μαυροφόρου
Βίντεο : Εμμανουέλα Κουρκόφσκι
Το ρόλο του Sad ερμηνεύει ο ηθοποιός Βαγγέλης Βαφείδης

ΘΕΑΤΡΟ ΡΑΓΕΣ
Κωνσταντινουπόλεως 82, Κεραμεικός, τηλ. 210 34 52 751
Παρασκευή – Σάββατο 21.00, Κυριακή 19.30