Πέρα από κωμωδία χαρακτήρων και παρεξηγήσεων, η «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι αποτελεί
εκρηκτικό πεδίο έμφυλου πολέμου και μανιφέστο γυναικείας αυτοδιάθεσης, με την
πρωταγωνίστρια να ανατρέπει την πατριαρχική ιεραρχία μέσω της οικονομικής και
επαγγελματικής της ανεξαρτησίας. Η Μιραντολίνα επιδιώκει την κατάλυση του
ανδρικού ναρκισσισμού. Στο πρόσωπο του μισογύνη Ιππότη αντικρύζει ένα οχυρό
πατριαρχικής έπαρσης που πρέπει να αλωθεί. Η «μάχη» τους σηματοδοτεί τη
μετάβαση ανάμεσα στη φεουδαρχική ακαμψία που αντιμετωπίζει τη γυναίκα ως κτήμα
και την αναδυόμενη αστική ηθική, όπου η γυναίκα προβάλλει ως αυτόνομο
υποκείμενο δράσης, ελέγχοντας πλήρως τους πόρους και τις επιθυμίες της.
Σαν το σκανδαλιάρικο παιδί, ο Γιάννης Κακλέας συνηθίζει να «πειράζει»
τολμηρά τα κείμενα. Έτσι κι εδώ χρησιμοποιεί τη χαρακτηριστική του σκηνοθετική
ορμή για να μας ξαφνιάσει από τα πρώτα λεπτά της παράστασης. Ομολογώ πως παρόλο
που γνωρίζω καλά το προβοκατόρικο ύφος του, κάθε φορά γίνομαι ανυποψίαστο θύμα
των εκπλήξεων. Η σκηνή της έναρξης και οι μελετημένες παρεμβάσεις δεν προδίδουν
το πνεύμα του κειμένου. Το πάρτυ γενεθλίων που έχει οργανώσει το προσωπικό προς
τιμήν του Φαμπρίτσιο προετοιμάζει το έδαφος για όσα θα ακολουθήσουν. Η
σκηνοθεσία καλλιεργεί ένα κλίμα ευφορίας, «ξεσκονίζει» με δεξιοτεχνία τις
συμβάσεις της εποχής φέρνοντας στην επιφάνεια, με παιγνιώδη και ανέμελο τρόπο,
τον διαχρονικό πολιτικό πυρήνα του έργου.
Η δραματουργική επεξεργασία του σκηνοθέτη,
που στηρίζεται στη μετάφραση της Αγαθής
Δημητρούκα, δικαιώνει την ουσία της «Λοκαντιέρας».
Με τη συνδρομή της πρωτότυπης μουσικής του Δημήτρη
Παπαδημητρίου, των πρωτότυπων στίχων της Μαρίτας Αλημίση και της Βερόνικας
Δαβάκη και την εντυπωσιακή ζωντανή ορχήστρα, απολαύσαμε ένα πλούσιο,
χορταστικό θέαμα υψηλής αισθητικής, μία πανδαισία ήχων και εικόνων. Η τελευταία
σκηνή, ευφυής αποδόμηση του ευτυχισμένου φινάλε, εισάγει το στοιχείο της
εκκρεμότητας. Η επιστροφή του Ιππότη υποδηλώνει ότι το έμφυλο παιχνίδι
εξουσίας, το οποίο εναλλάσσει έλξη και απώθηση, δεν τελειώνει ποτέ…
Η Μιραντολίνα της Βερόνικας Δαβάκη ακτινοβολεί ερωτισμό και αυτοκυριαρχία. Το
αισθαντικό της ηχόχρωμα σε συνδυασμό με την υποκριτική της δεινότητα
μαγνητίζουν τα βλέμματα. Ογκώδες οχυρό μισογυνισμού, ο στιβαρός Ιβάν Σβιτάιλο ερμηνεύει εξελικτικά τον
Ρομπέρτο Ριπαφράττα. Ο Αλέξανδρος
Ζουριδάκης «κεντάει» ως Μαρκήσιος Φορλιπόπολι. Η εξαιρετική Βάσια Λακουμέντα υποδύεται την Ορτένσια
με σωματική, φωνητική και εκφραστική εγρήγορση που απογειώνει το κωμικό. Απολαυστικοί
στους ρόλους τους, ο Ντίνος
Ποντικόπουλος (Κόμης Αλμπαφιορίτα), η Μάιρα
Γραβάνη (Ντεγιανίρα) και ο Σαμψών
Φύτρος (Φαμπρίτσιο).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου